Տարեմուտին…

Եվս  մի  քանի  օր  և  բոլորիս  կողմից  այդքան  սպասված  Նոր Տարին…Այդքան  սպասված  նոր  էջը, նոր  օրը, մեր  կյանքի  մեկ  այլ  նոր  փուլը …և  պարզապես  ՆՈՐ  հնարավորությունը  ամեն  ինչ  նորից  սկսելու, նորից  երազելու  և  նորից  հավատալու, որ  անպայման  կիրականանա  այն  ամենը, ինչի  մասին  ՆՈՐԻՑ  սկսեցինք  երազել…Նոր  տարին  իր  մեջ  շատ  հետաքրքիր  խորհուրդ  է պարունակում, հենց  այդ  գիշեր  ենք  մենք  վերհիշում  մեր  ամբողջ  անցած  տարին, հիշում  ստացվածը  և  չստացվածը, ձեռքբերածն ու  կորցրածը, հաջողությունները  և  անհաջողությունները: Եվ  այդ  ամենը  վերհիշում  ենք  մի  տեսակ  բարությամբ, ժպիտով  ու  մեր  սրտում  ամենահրաշալի  զգացումով`ՀԱՎԱՏՈՎ: Հավատով, որ  ամենահրաշալին  առջևում  է, եկող  Նոր  տարվա  օրերում…

ՄԵՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆ….

21-րդ  դար…և  ինչ  խնդրի  առջև  ասես  չի  կանգնել  մարդկությունը: Գլոբալ տաքացում,  աղտոտված  էկոլոգիա,  անբուժելի  հիվանդություններ,  ՁԻԱՀ, քաղցկեղ…այս  ցուցակը  իհարկե  կարելի  է  անվերջ  շարունակել,  բայց  կարելի  է նաև  կանգ  առնել  և  նշել  միայն  մեկը` 21-րդ  դարի  ամենատարածված չարիքը` ՄԵՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆԸ…Մեր  օրերում  մենակություն  այլևս  չի  նշանակում  դատարկ տան  մեջ  մենակ  լինել: Այս  հիվանդության  չափերը  և  ուժգնությունը  այլևս  չունեն սահմաններ:

Գիտեմ…

Երբեմն  մտածում  եմ, ինչ  լավ  կլիներ, որ ես չիմանայի…

Իսկ  ես  գիտեմ…Գիտեմ, որ  չի  կարելի ստիպել  մարդուն  սիրել  քեզ: Պարզապես  պետք   է  ԼԻՆԵԼ  մարդ, ում  կարելի  է  սիրել, մնացածը  քեզանից  կախված  չէ…

Գիտեմ, որ  պահանջվում  են  տարիներ  վստահություն  ձեռք  բերելու  համար, և ընդամենը  մեկ  վայրկյան  այն  կորցնելու  համար…

Գիտեմ,  որ  կարևոր  է  ոչ թե  այն, ինչի  ես  դու  քո  կյանքում  հասել, այլ  այն, թե  այդ  ամենը  ինչ  նշանակություն  ունի  քեզ  համար…

Գիտեմ, որ  կարևոր  է  ոչ  թե  այն, ինչ  քո կյանքում  տեղի  է  ունենում, այլ  այն, թե  ինչպես  ես  դու  դա օգտագործում…

Գիտեմ, որ  երբեմն մեկ  բառը, մեկ  քայլը  կարող  է  փոխել  ամեն  ինչ, բայց  նաև  գիտեմ, որ  շատ  հաճախ  մենք  այդպես  էլ  այդ  քայլը  չենք  անում…

Ուսանող լինելը «ՊՐԵՍՏԻ՞Ժ» է

Հայաստանը  աշխարհում  առաջին  տեղերից  մեկն  է  զբաղեցնում  ԲՈՒՀ  ավարտած բնակչության  քանակով: Իսկ երբևէ  մտածել  եք  ինչո՞վ  է  պայմանավորված կրթության  նման  պահանջարկը  մեր  հասարակությունում:

Կրթություն  ստանալու  նման  ձգտումը  կարելի  է  բացատրել այն  հանգամանաքով, որ  հայ  հասարակության  համար  կրթությունը  կարևորագույն  արժեք  է: Այն  անհրաժեշտ  է  պետության  ամրապնդման  ու զարգացման  համար  մտավոր  ներուժով  հարուստ  հասարակություն  ունենալու, մշակութային  արժեքները  ու  գիտական  ձեռքբերումները  պահպանելու  և սերունդներին  փոխանցելու,  հայրենիքին  նվիրված  քաղաքացիներ  կրթելու  համար:

Շատ բարդ բաներ…

Չկա  մի  մարդ, ով  փոքր  ժամանակ  մտածած  չլինի, որ մեծահասակները  իրեն  չեն  հասկանում: Նրանք  ունեն  իրենց  այլ  աշխարհը,  մեծերի  աշխարհը,  որը  մագնիսի  պես  մեզ  ձգում  էր: Եվ  մենք ունեինք  միայն  մեկ  «երազանք», որքան  հնարավոր  է շուտ  մեծանալ, չէ՞  որ  մեզ  թվում  էր,  որ  միայն  այդ  դեպքում  կունենաք մեր  ազատությունը  արդեն  ՄԵՐ  մեծերի  աշխարհում:

Եվ  ահա  մենք  մեծանում  ենք, աստիճանաբար, ամեն  մի  նոր  իրադարձության  հետ,  ամեն  նոր  օրվա  հետ…առաջին  սիրահարվածության, առաջին երջանկության  և  առաջին  տխրության  հետ…մեծանում  ենք  ամեն  օրվա  փորձի  հետ: Մենք  ապրելով  մեր  կյանքի  ամեն  մի  օրը, չենք  էլ  նկատում,  թե  այդ  օրը  ինչպես  մեզ  մեկ  օրով  ևս  հեռացրեց  մեր  մանկությունից` իր  հետ  տանելով  ևս  մեկ չիրականացած երազանք:

Իսկ մենք լռում ենք...

Երբեմն  լինում  են  պահեր, երբ  չենք  ուզում  ոչ  մի  բան  պարզել,  չենք  ուզում  լուծման  տարբերակներ  փնտրել  ու  որոշումներ  կայացնել…պարզապես  կարիք  ունենք  լսելու  մի  քանի  հոգատար  բառ, բայց  մեր  շրջապատը  լռում  է, որովհետև  լռում  ենք  մենք… Մենք  լռում  ենք,  երբ  շփոթված  ենք, լռում  ենք, երբ  բարկացած  ենք, երբ  վախեցած  ենք, երբ  չգիտենք  ինչ  ասել  և  ինչ  անել…Լռում  ենք,  երբ  մեր  դիմացինը  մեր  խոսքերի  կարիքը  ունի, որովհետև  այդ  ժամանակ  չենք  գտնում համապատասխան  բառեր, ասես  կորցնում  ենք  խոսելու  ունակությունը… Լռում  ենք,  երբ  նոր  առավոտ  է  բացվում, նոր  հնարավորություններով  լի  օր  է  սկսվում, երբ  մենք  իրար  այդքան  շատ  բան  ունենք  ասելու:

Դու կաս, նույնն է, թե չկաս…

Նա  քեզ  չի  սիրում, նա  պարզապես  քեզանից  նամակի  է  սպասում: Նա  քո  սիրուց չի  խելագարվում,  պարզապես  չի  հեռանում  համակարգչի  մոտից  և  մեկ  ժամվա մեջ  20  անգամ  ստուգում  է  էլեկտրոնային  փոստարկղը, որպեսզի  սրտի  կանգ առած  զարկերով  տեսնի  այդքան  դաժան  «դուք  նոր  նամակ  չունեք»  բառերը: Այդ պահին  նրա  բոլոր  զգացմունքներն  ու  երազանքները  միախառնվելով  դառնում  են հուսահատության  մի  ծանր  քար  ու  անդունդից  գլորվում  ցած, որպեսզի  մի  քանի րոպե  հետո  հույսի  թևեր  առած  վեր  բարձրանան  ու  նրան  նորից  ստիպեն ստուգել  փոստարկղը…Եվ  ահա, վերջապես  «դուք  ունեք  1  չընթերցված  նամակ» : Ի՞նչ  կա  այդքան  երկար  սպասված  նամակի  մեջ:  Իհարկե  ոչինչ…ընդամենը  մի քանի  բառ,  մի  քանի  ծիծաղելի  ու  հիմար  բառ,  մի  քանի  սառը  և  անտարբեր բառ`  համեմված  արդեն  ոչ  մի  նշանակություն  չունեցող  դատարկ  սմայլիկներով:

Իսկ  նրա  համար  այդ  նամակը  ունի  նույն  նշանակությունը,  ինչ  արևը  ծաղիկների  համար, ինչ  թթվածինը  մարդու  համար: Բայց, եթե  անկեղծ, նրա համար  քո  նամակը  ունի  նույն  նշանակությունը,  ինչ  թմրանյութը  թմրամոլի համար…