Նա գիտեր սիրել…

Նա  այնքան  շատ  գիտեր  և  ինչքա՜ն  բան  չգիտեր: Չգիտեր  սիրո  մասին  խոսել, չգիտեր  բանաստեղծություններ  ու  պատմվածքներ գրել…Չգիտեր  երգել  և  նկարել…Չգիտեր  պարզապես  մոտենալ  և  ասել  այն, ինչ  վաղուց  էր  զգում,  այն, ինչը  վաղուց  բույն  էր  դրել  իր  հոգում  և սրտում: Հաճախ  նույնիսկ  չէր  էլ  կարողանում  բացատրել  ի՞նչը  և  ինչպե՞ս…և  չէր  կարողանում  արտահայտել  այն, ինչը  անընդհատ  իր  մտքում  էր…

Նա  չէր  կարողանում  գիշերները  շուտ  քնել  ու   չէր  կարողանում  առավոտները  շուտ  արթնանալ, որ  օրը  ավելի  շուտ  սկսի…Չգիտեր  ժպտալ, երբ  տխուր  էր, չէր  կարող  կեղծել, թե  ամեն  ինչ  լավ  է, երբ  հազիվ  էր  զսպում արցունքները: Նա  չէր  կարողանում  մոռանալ  ցավը  և  արցունքները,  չէր  կարողանում  հեշտ  ներել…Նա  շատ  բան  չգիտեր, և  չէր  էլ  ուզում սովորել: Չէր  ուզում  տնից  դուրս  գալ,  երբ  դրսում  արև  չկար  ու  անձրև  էր,  բայց  նաև  այնքա՜ն  էր  ուզում  ոտաբոբիկ  վազվզել  ջրափոսերի  մեջով  և  գոնե  այդպես  հայտնվել  մանկության  իր  աշխարհում…

Մենախոսություն

Մենք  բոլորս, ինչպես  և  միլիոնավոր մարդիկ  երկրագնդի  տարբեր  մասերում ամեն  օր, ամեն  իրավիճակում  փորձում  ենք  ճիշտ  ընտրություն  կատարել, ճիշտ խոսքեր  գտնել, ճիշտ  քայլեր  կատարել  և հանգիստ  լինել  մեր  խղճի  առջև: Մենք հեղեղում  ենք  մեր  ուղեղը  ճշտի  և  սխալի մասին  մեր  թվացյալ  ճշմարիտ պատկերացումներով  ու  ապրում  դրանցով` փորձելով  հավատացնել  ինքներս  մեզ, որ դա  է  իրականությունը  և  որ  այլ իրականություն  գոյություն  ունենալ  չի կարող: Արդյունքում  ի՞նչ  ենք  ստանում. անիմաստ  ու  խճճված  մտքերով  ու սկզբունքներով (որոնք  անգամ մերը  չեն) կառուցված  մի  լաբիրինթ, որում օր օրի ավելի  ու  ավելի ենք  խճճվում` համառորեն չցանկանալով  դուրս  պրծնել  դրանից: Ոչ, մենք  շարունակում  ենք  թափառել  այն  հիմար ծուռումուռ  դոգմաների  ճանապարհով, որ  ինքներս  ենք  ստեղծում` հավատացնելով ինքներս մեզ,  որ  կյանքն  է այդպիսին, որ  այն  բարդ  է, դժվարություններով, լուռ հեգնանքով, խոսքի  տակ  թաքնված  խոսքով… ոչ, խոսքի  տակ թաքնված  խոսքում թաքնված  այլ  խոսքերով լի…

Ապրելով online…

 Վերջին  ժամանակներս  աշխատանքի  բերումով բավականին շատ  եմ  սոցիալական  ցանցերում  ժամանակ  անցկացնում,  և  անկախ  ինձանից, հետևում եմ  մարդկանց  online կյանքին, ականատեսը  դառնում  online  ծանոթությունների, online սիրո  ծնունդների  և  բաժանումների, սիրո  խոստովանությունների  ու  վեճերի, բողոքի  ակցիաների, դրամահավաքների, քննարկումների  ու  շնորհավորանքների, իսկ  վերջերս  նաև  ցավակցությունների (ինչը  ինձ համար   նորություն էր)…Շատ ենք  տարվել  օնլայն  կյանքով,  շատ  ենք  վիրտուալացել…

Իսկ ես կնախընտրեի ոչինչ չիմանալ…

Ես  գիտեմ  ինչ  է  սիրահարվածությունը … դա  երազ  է  առանց  քուն, ոչնչով  չբացատրվող  բարձր  տրամադրություն, մոռացված  հոգսեր  ու  աշխատանք…Երբ  ուզում  ես  երջանիկ  լինել  միայն  նրա  հետ, պաշտում  ես  նրան,  հիանում  ամեն  մի  խոսքով  և  գործով: Ամբողջ  օրը  միայն  նրա  մասին  ես  մտածում: Երջանիկ  ես  անգամ  նրան  տեսնելու  մտքից: Առանց  նրա  չես  պատկերացնում  ներկադ  ու  ապագադ…

Ես  գիտեմ  ինչ  է  սերը …Սերը  ստիպում  է  քեզ  ապրել,  ապրել  իրական  կյանքում, որը  այդ  պահին  ոչնչով  չի  տարբերվում  հեքիաթից:  Երբ  ապրում  ես  միայն  նրանով, անվերջ  հեռախոսազանգեր  ու հաղորդագրություններ: Առանց  նրա  մեկ  րոպեն  անգամ  ժամ  է  թվում: Ամբողջ  աշխարհը  քեզ  համար  սկսվում  և  ավարտվում  է  նրա  մեջ:  Դա  ամբողջ օրը  քո  դեմքից  անպակաս   ժպիտն  է, որը  ցանկացած  բառերից  լավ  է  «պատմում»  քո  երջանկության  մասին: Սերը  քեզ  թևեր  տվող  և  աշխարհը  գունավորող  միակ  զգացմունքն  է, որը  ապրելով  քո  սրտում`  քեզ  երջանիկ  է  դարձնում…

Այսպես ապրում ենք

Ինչպե՞ս  ենք  մենք  կարողանում  ապրել  իրարից  այսքան  տարբեր  մարդկանց  կողքին…համակերպվո՞ւմ  ենք, սովորո՞ւմ: Ասում  են` մարդը  ամեն  ինչի  հետ էլ  համակերպվում  է,  և՛  կյանքի  ռիթմի,  և՛  կյանքի  ամեն  տեսակ  պայմանների,՛  և  ամեն  տեսակ  մարդկանց  հետ: Մենք  հարմարվում  ենք  ամեն  տեսակ   հանգամանքերի  հետ, հանդուրժում  ենք  մարդկանց, ովքեր  մեզ  հաճելի  չեն, հաճախ  ստիպված  ենք  դա  անել,  որովհետև  մարդ  արարածը  իր  ողջ  էությամբ  վախենում  է  մենակությունից, նրան  շփում  է  պետք  կամ  էլ  պարզապես  ինչ-որ  մեկին  «հարկավոր»  լինելու  զգացողություն: Մենակության  վախը  մեզ  մոտ  շփվելու  պահանջ  է  ծնում, այո, ոչ  թե  սիրո  պահանջ, այլ  պարզ  ու  հասարակ  հարաբերությունների  պահանջ: Կարևոր   չէ, թե  ինչպիսին  կլինեն  դրանք, կարևորը, որ  լինեն:

Ինչի՞ց է, որ…

 Ինչի՞ց  է, որ  օրեցօր  անճանաչելի  է  դառնում  մեզ  շրջապատող  աշխարհը,  անճանաչելի  են  դառնում  մեր  կողքի  մարդիկ…

Ինչի՞ց  է, որ  այս  աշխարհում  բառերը  արդեն  վաղուց  կորցրել  են  իրենց  արժեքը…նույնիսկ  արարքներն  են սկսել  կասկածի տակ  դրվել…

Ինչի՞ց  է, որ  մարդիկ  շատերին  են  հավատում, բայց  ոչ ոքի  չեն  կարողանում  վստահել…

Ինչի՞ց  է, որ  ստում  են` երջանկությունը  չկորցնելու  համար, դավաճանում  են` ընկերությունը  պահպանելու  համար…

Ինչի՞ց  է, որ  օրեցօր  մենք  դառնում  ենք  ամբոխի  անբաժան մասը, հանդիպում  հազարավոր  մարդկանց, նրանց  հետ  կիսում  օրը, բայց  միևնույն  է  միայնակ  ենք…

Ինչի՞ց  է, որ  մարդիկ  դադարել  են  երազել, հիմա  միայն  պլանավորում  են…

Անցյալի դռները ծեծելով…

Անցյալ…մեր  կյանքի  ամենակարևոր մասնիկը  թերևս: Հենց  անցյալն  է  մեզ  կերտել այնպիսին, ինչպիսին  մենք  հիմա  ենք…

Անցյալ, այն, ինչը  հիշեցնում  են  լուսանկարները, գրառումները  օրագրերում  , պատահական  լսած  երգի  բառերը, ծանոթ  ձայները  և  հանդիպած  աչքերը…Անցյալ…ինչի  մասին  երբեմն  ուզում  ենք  մոռանալ  ու  երբեք  չհիշել, խոստանում  ենք  մեզ  ջնջել  այն  հիշողությունից, ուղեղից  ու  մտքերից, բայց  մոռանում ենք, որ  կան  բաներ, որ  հիշվում  են ՍՐՏՈՎ, և կրկին  մեզ  մատնում  է  մեր  հայացքը,  խոսքերը  և  աչքերը…չենք  մոռացել, մատնում  են  ու  լուռ  ասում, որ  ՀԻՇՈՒՄ ԵՆՔ…Անցյալ…պետք  չէ  նրանից  վախենալ, բայց  և  ապրել  նրանով  չի  կարելի, չի կարելի   բռնել  նրա  ձեռքը  ու  բաց  չթողնել…

Շատ  հաճախ  մենք  վախենում  ենք  թողնել  անցյալը, որովհետև  վախենում  ենք  լողալ  չկարողանալ  «ներկա»  կոչվող  օվկիանոսում  , իսկ  ապագան  թվում  է  անհաս  ու  մշուշոտ…