Off-Line... Навсегда

Չնայած, որ ես իմ բլոգում գրում եմ միայն հայերեն, բայց չկարողացա այս գրառումը չանել...Ինչպես նաև չցանկացա այն թարգմանել, որովհետև ռուսերենով շատ գեղեցիկ է գրված.....

Это сейчас мы дети, подростки. Но потом мы все когда-нибудь покинем 
эти сайты. Мы вырастем, правда. У всех у нас появится семья, дети. Уже
не будем думать о контакте, скайпе, аське и тд. Но когда-нибудь... Ты
обязательно найдешь бумажку где написан твой логин и пароль. Просто так включишь компьютер. Зайдешь Вконтакт. Давно уже опустевшая страница.

Ու՞ր կորան մեր հին ու բարի մուլտերը

Որքան էլ զարմանալի է, բայց մեր այսօրվա սերիալային հերոսներին կուռք դարձրած և  ինտերնետին մեծերից լավ տիրապետող փոքրիկները մուլտֆիլմեր դիտելու ժամանակ էլ են գտնում: Իհարկե խոսքը չի վերաբերվում այն փոքրիկներին, ովքեր ոչ իրենց կամքով, այլ ծնողների զբաղվածության պատճառով ժամերով «դատապարտվում են»  հեռուստացույցով գովազդներ և դրանց ընդմիջումներին էլ մուլտֆիլմեր նայելուն: Այս անգամ  իմ մտահոգությունը ավելի շատ այդ մուլտֆիլմերի բովանդակությունն է, քանի որ երեխաների  «ստիպված»  մուլտֆիլմ նայելու կամ  քիչ նայելու խնդիրը շատ ավելի խորը հիմքեր ունի, որոնք իհարկե հանգում են բոլոր խնդիրների «նախահայր» հանդիսացող գլոբալիզացիային…

Ֆեյսբուքը լուսավորող լուսանկարների մրցույթ

E-mail…Password…Log In…և  ահա  մենք  մեր  վիրտուալ  աշխարհում  ենք, մեր  վիրտուալ  տանը` Ֆեյսբուքում: Այստեղ  մեր  ընկերներն  են, հարազատները, սիրելիները: Մենք  օրվա  մեջ  կարող  ենք  100 անգամ  մտնել  ու  դուրս  գալ Ֆեյսբուք,  փնտրել  մարդկանց,  սպասել  ինչ-որ  ՄԵԿԻ օնլայնին, և  վերջապես  կարդալ  մեր  ընկերների  գրառումները  ու  լիցքաթափվել…Սակայն  վերջին  ժամանակներս  Ֆեյսբուքը  սկսել  է ավելի  շատ  հոգնեցնել  ու  նյարդայնացնել: Հատկապես  երբ  հայաստանյան քաղաքական դաշտը  իր  ակտիվ  մասնակիցներուվ  գրավեց    ֆեյբուքը, թեժ  ընտրապայքարը  և  թեկնածուների  միջև  ոչ  բարիդրացիական  հարաբերություններն  ու  նախընտրական  «գզվրտոցը»  տեղափոխեց  մեր  ֆեյսբուքյան  էջեր: Անկախ  մեզանից  մենք  ընթերցում  ենք (եթե  չենք  էլ  ընթերցում, ապա գոնե  աչքի  տակով  անցկացնում  ենք)  չափից  դուրս  քաղաքական  գրառումները,  սրան-նրան  ընտրելու  կոչերը,  ընտրակաշառքի  չափերն  ու  դա  բաժանողների  անունները: 
Մենք  չենք  հետաքրքրվում  քաղաքականությամբ, բայց  այն  մեզ  հետապնդում  է...ինչպես  ասում  են` եթե  դու  չես  զբաղվում  քաղաքականությամբ, ապա քաղաքականությունն է  զբաղվում  քեզանով: Ամեն  առավոտ  մենք  մեզ  գտնում  ենք  «Հասարակությունը  պահանջում  է  Քոչարյանի  վերադարձը»  և  «Իմ  ձայնը  չի  վաճառվում»  խմբերում

Դեռ երեկ

Դեռ  երեկ  տուն  հասնելուն  պես ես  գիտեի, որ  առաջին  մարդը, ում  կուզեի  զանգել  և  պատմել  օրվա  մասին, կիսվել  ամեն  ինչով, խոսել-խոսել, ծիծաղել…և  պարզապես  լռել, դա ԴՈՒ  էիր…Խոսել  քեզ  հետ  ոչնչի  մասին, գրել  կեսգիշերին, որ  սկսվեց  նոր  օրը` մեր  օրը…Գրել  քեզ  բարի  լույս  և  բարի  գիշեր, սպասել  քո  պատասխանին  և  ժպտալ  այն  կարդալիս…Դեռ  երեկ   ես  սիրում   էի` առանց  «եթե»-ների  ու  պատճառների: Դեռ  երեկ  ես  բռնում  էի  քո  ձեռքը  և  սիրտս  ջերմանում  էր  այդ  ջերմությունից, դեռ  երեկ  ես  ինձ աշխարհի  տերն  էի  զգում, ինձ  համար  չկային  ժամեր  ու  ժամացույցներ, կայինք  միայն  ՄԵՆՔ, մենք  երկուսով, մեր  աշխարհը, մեր  ժամանակը…Եվ  մենք  չէինք  դադարում  զարմանալ   մեր  երջանկության  վրա, այդ  ինչպե՞ս  պատահեց, որ  մենք  գտանք  իրար`այդքան  անսպասելի  ու  միևնույն  ժամանակ  այդքան  սպասված…

Նա գիտեր սիրել…

Նա  այնքան  շատ  գիտեր  և  ինչքա՜ն  բան  չգիտեր: Չգիտեր  սիրո  մասին  խոսել, չգիտեր  բանաստեղծություններ  ու  պատմվածքներ գրել…Չգիտեր  երգել  և  նկարել…Չգիտեր  պարզապես  մոտենալ  և  ասել  այն, ինչ  վաղուց  էր  զգում,  այն, ինչը  վաղուց  բույն  էր  դրել  իր  հոգում  և սրտում: Հաճախ  նույնիսկ  չէր  էլ  կարողանում  բացատրել  ի՞նչը  և  ինչպե՞ս…և  չէր  կարողանում  արտահայտել  այն, ինչը  անընդհատ  իր  մտքում  էր…

Նա  չէր  կարողանում  գիշերները  շուտ  քնել  ու   չէր  կարողանում  առավոտները  շուտ  արթնանալ, որ  օրը  ավելի  շուտ  սկսի…Չգիտեր  ժպտալ, երբ  տխուր  էր, չէր  կարող  կեղծել, թե  ամեն  ինչ  լավ  է, երբ  հազիվ  էր  զսպում արցունքները: Նա  չէր  կարողանում  մոռանալ  ցավը  և  արցունքները,  չէր  կարողանում  հեշտ  ներել…Նա  շատ  բան  չգիտեր, և  չէր  էլ  ուզում սովորել: Չէր  ուզում  տնից  դուրս  գալ,  երբ  դրսում  արև  չկար  ու  անձրև  էր,  բայց  նաև  այնքա՜ն  էր  ուզում  ոտաբոբիկ  վազվզել  ջրափոսերի  մեջով  և  գոնե  այդպես  հայտնվել  մանկության  իր  աշխարհում…

Մենախոսություն

Մենք  բոլորս, ինչպես  և  միլիոնավոր մարդիկ  երկրագնդի  տարբեր  մասերում ամեն  օր, ամեն  իրավիճակում  փորձում  ենք  ճիշտ  ընտրություն  կատարել, ճիշտ խոսքեր  գտնել, ճիշտ  քայլեր  կատարել  և հանգիստ  լինել  մեր  խղճի  առջև: Մենք հեղեղում  ենք  մեր  ուղեղը  ճշտի  և  սխալի մասին  մեր  թվացյալ  ճշմարիտ պատկերացումներով  ու  ապրում  դրանցով` փորձելով  հավատացնել  ինքներս  մեզ, որ դա  է  իրականությունը  և  որ  այլ իրականություն  գոյություն  ունենալ  չի կարող: Արդյունքում  ի՞նչ  ենք  ստանում. անիմաստ  ու  խճճված  մտքերով  ու սկզբունքներով (որոնք  անգամ մերը  չեն) կառուցված  մի  լաբիրինթ, որում օր օրի ավելի  ու  ավելի ենք  խճճվում` համառորեն չցանկանալով  դուրս  պրծնել  դրանից: Ոչ, մենք  շարունակում  ենք  թափառել  այն  հիմար ծուռումուռ  դոգմաների  ճանապարհով, որ  ինքներս  ենք  ստեղծում` հավատացնելով ինքներս մեզ,  որ  կյանքն  է այդպիսին, որ  այն  բարդ  է, դժվարություններով, լուռ հեգնանքով, խոսքի  տակ  թաքնված  խոսքով… ոչ, խոսքի  տակ թաքնված  խոսքում թաքնված  այլ  խոսքերով լի…

Ապրելով online…

 Վերջին  ժամանակներս  աշխատանքի  բերումով բավականին շատ  եմ  սոցիալական  ցանցերում  ժամանակ  անցկացնում,  և  անկախ  ինձանից, հետևում եմ  մարդկանց  online կյանքին, ականատեսը  դառնում  online  ծանոթությունների, online սիրո  ծնունդների  և  բաժանումների, սիրո  խոստովանությունների  ու  վեճերի, բողոքի  ակցիաների, դրամահավաքների, քննարկումների  ու  շնորհավորանքների, իսկ  վերջերս  նաև  ցավակցությունների (ինչը  ինձ համար   նորություն էր)…Շատ ենք  տարվել  օնլայն  կյանքով,  շատ  ենք  վիրտուալացել…